Tears may be imagined

Dziś zdałam sobie sprawę z bardzo ciekawej rzeczy... To , że istnieje wiele tak zwanych związków na pokaz wiedziałam już od dawna... Doszłam do wniosku ,ze jest jeszcze drugi przypadek... Tylko nie wiem jak go nazwać... Z litości? Dlatego ,ze ktoś nie umie odmawiać? Coś w ten deseń. Polega to przede wszystkim na tym, że chłopak po bardzo krótkiej znajomości ( czyli w ogole dziewczyny nie zna ) proponuje jej "związek", a ona nie umie mu odmówić i się zgadza. Lecz ta dziewczyna nie jest taka głupia , żeby chodzić z byle jakim fagasem więc po tygodniu \ dwóch kończy ten związek, ale niestety zostaje to przy niej przez całe życie.
Nie mówię, że mnie nigdy tak się nie przytrafiło, ale ja przynajmniej szybko uczę się na błędach i teraz mam się na baczności. Piszę to tylko dlatego, że ostatnio obserwowałam około 4 pary i tak właśnie to się skończyło. Szkoda patrzeć jak ludzie niszczą siebie oddając po cząsteczce siebie różnym ludziom, a temu jedynemu\jedynej zostaje ogryzek dziurawy jak ser szwajcarski.
I to tylko tyle, chciałam sie podzielić i zapisać to co wymyśliłam... Moje życie uchodzi w tłumie, nie dzieje się nic nadzwyczaj złego ni dobrego więc nie dziele się niczym.

Byłoby tak pięknie gdyby ciało nie odmawiało mi posłuszeństwa... Chciałam spędzić ten weekend na spotkaniach ze znajomymi, trochę odpoczynku. Wyszło inaczej. Wczoraj gdy wychodziłyśmy z Darią ze szkoły przypomniałyśmy sobie, że miałyśmy iść do kina. Poszłyśmy do LO po Adę na chwilę, a potem wpadłam na pomysł odwiedzenia Darii babci, który okazał się bardzo dobry. Częstowała nas czymś co chwilę, chodź sadziła, że nie ma nic do jedzenia. Pff. Posiedziałyśmy trochę w miłej babcinej atmosferze za, którą tak bardzo tęsknie. Widocznie wyczerpałam już swój limit babcinej miłości. Mniejsza. Wyszłyśmy do kina na 19,00 i obejrzałyśmy moim zdaniem lekki thriller. Wyszłyśmy z kina o 20,40 i poszłyśmy na autobus. Fuj, spotkałyśmy "ej seksi" i przywitał się ze mną buziakiem w policzek. Nienawidzę go.
Przyszłam do domu i usłyszałam tylko zażalenia i czepianie się mojego ojca o wszystko i jeszcze więcej. Zaczęłam głośno płakać, bo to najlepsze co mogłam zrobić. Już tego wszystkiego było dla mnie za dużo, a płacz mnie bardzo uwalnia od stresu... Sama szkoła dała mi wielkiego kopa. Tylem ludzi niby to z sympatii dręczących mnie, tyle krzywych spojrzeń z oczu tych małoletnich dziwek. Właśnie dlatego kocham płacz, bo teraz mam wspaniały humor i może znajdę jeszcze siłę na spotkanie z Domczą.
I już się nie odchudzam. Jem teraz wszystko co popadnie i dzięki temu chudnę. Widocznie jestem inna niż wszyscy. Wszystko się w miarę ułożyło, a w szkole nie potrafię nic zmienić.